به یمن اردیبهشت در جوار گلهای آویزی

صورت خوبت نگارا خوش به آیین بستهاند

گوییا نقش لبت از جان شیرین بستهاند

از برای مقدم خیل و خیالت مردمان

ز اشک رنگین در دیار دیده آیین بستهاند

کار زلف توست مشکافشانی و نظارگان

مصلحت را تهمتی بر نافهٔ چین بستهاند

یارب آن روی است و در پیرامنش بند کلاه

یا به گرد ماه تابان عقد پروین بستهاند

خط سبز و عارضت را نقش بندان خطا

سایبان از عنبر تر گرد نسرین بستهاند

جمله وصف عشق من بودست و حسن روی تو

آن حکایتها که بر فرهاد و شیرین بستهاند

حافظا محض حقیقت گوی یعنی سر عشق

غیر از این گویی خیالاتی به تخمین بستهاند